Curaçao

Curaçao is het grootste eiland van de Nederlandse Antillen en het middelste van de Benedenwindse Eilanden. Het heeft een oppervlakte van 444 km2, het is 61 kilometer. Het ligt 70 kilometer van het Zuid-Amerikaanse Venezuela. Op curaçao wonen ruin 133.000 mensen, maar dat cijfer kan vanwege (tijdelijke) emigratie (bijvoorbeeld door studenten) schommelen. De laatste jaren komen er meer Antillianen terug naar hun eiland dan dat er naar Nederland vertrekken. De hoofdstad van Curaçao en van de Nederlandse Antillen is Willemstad, ook de enige stad op het eiland.

 

Klimaat 

Er wordt wel eens beweerd dat Curaçao geen veerbericht kent, maar dat is niet helemaal waar. Het eiland heeft inderdaad een constante hoe temperatuur (het jaargemiddelde is 27,5 ºC), de zon brandt bijna altijd en het regent weinig. Toch er is wel degelijk een verschel tussen zomer en winter, van 2,5 ºC om precies te zijn. De warmste maanden zijn augustus, september en oktober, in januari en februari is het iets frisser. De laagste temperatuur ooit gemeten op het eiland is 19 ºC. Het regent maar weinig, meestal in het najaar, en als het regent is het kort en hevig. Er waait constant een stevige, verkoelende noordoostenwind, de passaat. Heel af en toe, bijvoorbeeld als er een orkaan opsteekt in een nabijgelegen gebied, is het windstel en dus ook meteen snikheet. De altijd aanwezige hitte is trouwens wel iets waar veel mensen aan moeten wennen. Toeristen gaan vaak veel te snel en veel te lang in de zon zitten. Een Antilliaan zal tussen pakweg 12.00 en 16.00 altijd de schaduw opzoeken, de huid is eenvoudigweg niet bestand tegen die brandende zon.

 

Flora 

Op Curaçao is het warm en droog en dat is natuurlijk goed te zien aan het aantal planten- en boomsoorten op het eiland. Het zijn er zo’n 500 en dat is niet echt veel. De begroeiing op het eiland doet kaal aan, grote delen zijn verdord of verzilt door de zoute zeewind, je ziet er vooral héél véél cactussen. Die cactussen hebben een ingenieus systeem om water op te nemen en vast te houden. Als het regent ontspruiten binnen korte tijd regenwortels die het vocht opnemen zodat er niets verloren gaat. Curaçao heeft tien wilde cactussoorten, waarvan de kandelaarvormige kadushe en de rechte datu de bekendste en meest voorkomende zijn.

 

Fauna 

Voor de dieren van Curaçao geldt eigenlijk hetzelfde al voor de planten: je moet er even naar zoeken. Het meest in het oog springen de roze flamingo’s die eindeloos in de ondiepe zoutpannen op zoek zijn naar hun voedsel. Ze broeden vanwege de rust vooral op Bonaire. De caroteenrijke garnalen die ze binnenkrijgen bepalen de roze kleur van hun veren. In de zoutpannen bij Jan Kok kun je de flamingo’s bekijken, maar kom niet te dicht in hun buurt. Verder heeft het eiland veel hagedissen, de bruine lagadishi en de blauwgroene blò-blò, en leguanen yuana.

 

Het leven onder water 

Veel toeristen reizen af naar Curaçao voor het leven onder water, duiken is een van de grootste attracties van het eiland. Dat is niet voor niets, in de wateren rond Curaçao leven prachtige vissoorten waarvan dit misschien wel de mooiste zijn: Franse keizersvissen, ballonvissen, papegaaivissen, vliegende vissen, zeepaardjes en zeesterren. Verder zit de zee vol met krabben en kreeften, dradu’s, snappers, slakken en scheldpadden. Oppassen moet je voor de schorpioenvis (een goed gecamoufleerde bodemvis, een steek is erg pijnlijk!).

 

Taal 

Moedertaal én voertaal op Curaçao, Bonaire en Aruba is het Papiaments, een creoolse taal waarin Europese en Afrikaanse invloeden zijn vermengd. Het Papiaments wordt beschouwd als een positief bijverschijnsel van de slavernij, omdat het een taal is waarin het toonpatroon de schakel vormt met Afrika. De naam is afgeleid van het woord papia (= praten) en is een mengelmoes van verschillende talen, variërend van valledig ontwikkelde talen tot de bijna uitgestorven slavendialecten. Hoewel al deze talen uniek zijn, is het Papiaments de enige creoolse taal die overal, in alle lagen van de samenleving, gesproken wordt. Dat was trouwens altijd al zo, de taal was het communicatiemiddel bij uitstek tussen de verschillende etnische en sociale groepen op het eiland. In ruin 80% van de gezinnen is het Papiaments nog steeds de voertaal, terwijl het Nederlands meer gebruikt wordt voor de officiële gelegenheden en natuurlijk om toeristen uit Nederland te woord te staan. De officiële regeringsdocumenten worden ook in het Nederlands gedrukt, maar in het parlement wordt bijvoorbeeld Papiaments gesproken. Op radio en televisie wordt het gesproken en de meeste kranten verschijnen in het Papiaments. Onderwijs wordt echter in het Nederlands gegeven. Het Papiaments is steeds in ontwikkeling en klinkt, ook al heeft het maar zo’n klein taalgebied, zeker niet overal hetzelfde.

 

Keuken 

De enorme diversiteit in de bevolking is terug te vingen in de keuken van Curaçao. De invloed van de Spaanse overheersers, de Nederlandse kooplieden, de Venezolaanse en Indonesische contractarbeiders en de Portugese joden kom je stuk voor stuk tegen op de Antilliaanse menukaart. Op de floating market in het centrum van Willemstad staat het rijke aanbod aan fruit, groenten, vis en zeevruchten, geïmporteerd vanuit alle omringende landen, dagelijks uitgestald. Ook de supermarkten hebben een gevarieerd aanbod, omdat Willemstad een belangrijk doorvoercentrum is en import krijgt vanuit zowel Noord- en Zuid-Amerika als Europa. Kortom, bijna alles is op het eiland verkrijgbaar, ook pindakaas en drop.